Międzynarodowe Centrum Kultury
www.mck.krakow.pl MCK jest narodową instytucją kultury o charakterze naukowo-badawczym, edukacyjnym i informacyjnym. Hasłem wywoławczym działalności MCK jest interdyscyplinarność. Działa na wielu polach, łącząc różne punkty widzenia, korzysta z dorobku wielu dziedzin, by w sposób jak najszerszy, a równocześnie spójny i obiektywny móc dzielić się wiedzą z zakresu dziedzictwa kulturowego w wymiarze uniwersalnym. Podstawową misją MCK jest kształtowanie i propagowanie nowej postawy wobec wspólnego dziedzictwa europejskiego, wspieranie kulturalnej integracji Europy i ochrony jej dorobku kulturowego.
Międzynarodowa Fundacja Charytatywna im. Dmitrija S. Lichaczowa
www.lfond.spb.ru Międzynarodowa Fundacja Charytatywna im. Dmitrija S. Lichaczowa (FL) założona została w 2001 r. w Sankt Petersburgu. Powołały ją do życia osoby, pragnące kontynuować podjęte przez D. Lichaczowa prospołeczne działania, którym bliskie są jego poglądy i dorobek naukowy. Zasadnicze cele FL sformułował sam Lichaczow. Misją fundacji jest rozwój rosyjskiej kultury i edukacji, a szczególnie nauk humanistycznych oraz szerzenie w społeczeństwie rosyjskim wartości humanistycznych i demokratycznych. Zakres działań FL obejmuje regionalne, rosyjskie i międzynarodowe programy edukacyjne i naukowo-badawcze, w tym prowadzenie konkursów grantowych, organizację seminariów i konferencji oraz działalność wydawniczą. Poza siedzibą w Petersburgu FL ma swoje przedstawicielstwa w Moskwie, Wołgogradzie i Nowym Jorku. Z inicjatywy FL rok 2006, w którym obchodzono setną rocznicę urodzin tego wybitnego historyka literatury, kulturoznawcy i społecznika ogłoszono na terenie Federacji Rosyjskiej Rokiem Dmitrija Lichaczowa i uczczono ponad 300 wydarzeniami kulturalno-naukowymi.

Dmitrij S. Lichaczow (1906–1999) ceniony naukowiec, myśliciel i działacz społeczny, symboliczna postać kultury rosyjskiej XX w. Imponujący dorobek naukowy, poczucie godności i moralnej odpowiedzialności , którymi nie zachwiało doświadczenie łagrów, sprawiły, że w latach 90. XX w. stał się wzorcem etycznym rosyjskiej inteligencji. Pod koniec życia podjął trud stworzenia charytatywnej fundacji, które to dzieło udało się zrealizować już po jego śmierci. Szczególny udział w tym przedsięwzięciu miała jego córka Ludmiła D. Lichaczowa.
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - wsparcie finansowe projektu
mkidn.gov.pl/ Wsparcie finansowe projektu.
Państwowe Muzeum Historii Politycznej Rosji
www.polithistory.ru Państwowe Muzeum Historii Politycznej Rosji / Государственный музей политической истории России

Państwowe Muzeum Historii Politycznej Rosji jest kontynuatorem pierwszego w Rosji muzeum historycznego o narracyjno-obiektowym charakterze, tj. Państwowego Muzeum Rewolucji. Zostało ono otwarte w r. 1920 w Pałacu Zimowym i funkcjonowało tam do r. 1954. Już w latach 20. XX w. dysponowało sporą kolekcją eksponatów i archiwaliów ilustrujących dzieje rosyjskiego ruchu rewolucyjnego, a jego filiami były: Rezydencja Arakczejewa w Gruzino, Bastion Trubeckiego Twierdzy Pietropawłowskiej (dawne więzienie), Twierdza Szliselburska oraz Muzea Lenina na terenie miasta (te ostatnie w r. 1937 wyszły spod jurysdykcji placówki).

W r. 1955 siedzibą muzeum stały się dwie modernistyczne wille będące do rewolucji 1917 r. własnością primabaleriny Matyldy Krzesińskiej (zbudowana w latach 1904-1906 według projektu A. I. von Hohena) i znanego petersburskiego kupca barona Vasily’ia E. Brandta (wzniesiona w roku 1909 przez architekta Roberta F. Meltzera). Po remoncie i połączeniu obu budynków w r. 1957 muzeum zostało przemianowane na Państwowe Muzeum Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej, które w r. 1972 przeszło pod opiekę Ministerstwa Kultury SSSR, stając się filią Centralnego Muzeum Rewolucji SSSR.

Pod koniec lat 70. XX w. rozpoczęto prace nad nową koncepcją muzeum, zaś jego siedziba przeszła w latach 1981-1987 gruntowną modernizację, wówczas też placówka uzyskała nowe skrzydło (atrium). W latach 1989-1992 przeprowadzono niemal całkowitą zmianę ekspozycji odchodząc od propagandowego charakteru dotychczasowych prezentacji. Konsekwencją tych przemian było również przemianowanie placówki w roku 1991 w Państwowe Muzeum Historii Politycznej Rosji. Od 1992 r. podlega ono Ministerstwu Kultury Federacji Rosyjskiej, a jego ekspozycja ukazuje przemiany polityczne, ekonomiczne i społeczne w Rosji od XIX w. po czasy współczesne.

W latach 2003–2012 filiami Państwowego Muzeum Historii Politycznej Rosji były nekropolie w Miednoje i Katyniu. Aktualnie placówka posiada dwie filie na terenie miasta, którymi są Dziecięce Centrum Muzealne Kształcenia Historycznego oraz ekspozycja w dawnej siedzibie zarządu miasta i stołecznej policji Gorochowaja 2. Z historii policji politycznej i organów bezpieczeństwa Rosji. XIX–XX w. (w latach 1975–1994 filia ta działała jako Muzeum-gabinet F. E. Dzierżyńskiego).

Obecnie placówka posiada kolekcję składającą się z ponad 460 tys. eksponatów (w tym 120 tys. fotografii) oraz ponad 300 tys. zasobu materiałów o charakterze naukowym (archiwalia, różnego rodzaju druki). Ukierunkowane na ilustrowanie zmian politycznych, społecznych i gospodarczych zbiory obejmują okres od czasów Katarzyny II po czasy najnowsze i są na bieżąco uzupełniane. Sporą ich część stanowią spuścizny po działaczach (tj. S. Witte, A. Stołypin, N. Krupska, F. Dzierżyński, J. Gagarin) oraz organizacjach politycznych i społecznych.

Unowocześniana w ostatnich latach stała ekspozycja czerpie z najnowszych wzorców i trendów w muzealnictwie, stanowiąc intersujący przykład nowoczesnego muzeum narracyjnego. W ostatnich latach nową multimedialną aranżację w tym właśnie duchu zyskały pomieszczenia obrazujące okres od czasów Mikołaja I po Pierestrojkę. Muzeum nie stroni od tematów trudnych i kontrowersyjnych i znane jest w Rosji z poruszania przemilczanych przez lata zagadnień, w 2013 r. uruchomiono tu stałą wystawę Za wierność – GUŁAG.
Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszej witryny. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na twoim dysku zmień ustawienia przeglądarki
Akceptuję
Więcej informacji